Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Duo Reges: constructio interrete. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam.

An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Maximeque eos videre possumus res gestas audire et legere velle, qui a spe gerendi absunt confecti senectute. Consequens enim est et post oritur, ut dixi.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Quod cum dixissent, ille contra. Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Eademne, quae restincta siti? Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.

Bonum negas esse divitias, praepos├Čtum esse dicis?

Immo alio genere; An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Dici enim nihil potest verius. Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi.

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?

Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Ubi ut eam caperet aut quando? Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Qui est in parvis malis. Iam in altera philosophiae parte. Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Et nemo nimium beatus est;

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Quorum altera prosunt, nocent altera.

Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Quid sequatur, quid repugnet, vident. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit.