Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Sed quae tandem ista ratio est? Duo Reges: constructio interrete. Eaedem res maneant alio modo. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Sed quid sentiat, non videtis.

Sed ad bona praeterita redeamus.

Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Hoc non est positum in nostra actione. Sunt autem, qui dicant foedus esse quoddam sapientium, ut ne minus amicos quam se ipsos diligant. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari.

Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare?

Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Et nemo nimium beatus est; Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus;

Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Qui est in parvis malis. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Mihi enim satis est, ipsis non satis. At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Quid est enim aliud esse versutum?

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quorum altera prosunt, nocent altera. Oratio me istius philosophi non offendit; Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Simul atque natum animal est, gaudet voluptate et eam appetit ut bonum, aspernatur dolorem ut malum. Nulla erit controversia.

Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? At, si voluptas esset bonum, desideraret. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis.

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Ratio quidem vestra sic cogit. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi.

Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis.

Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Collatio igitur ista te nihil iuvat. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.