Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Duo Reges: constructio interrete. Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Et ego: Piso, inquam, si est quisquam, qui acute in causis videre soleat quae res agatur. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum.

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Ut pompa, ludis atque eius modi spectaculis teneantur ob eamque rem vel famem et sitim perferant? Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius.

Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis.

Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Rem unam praeclarissimam omnium maximeque laudandam, penitus viderent, quonam gaudio complerentur, cum tantopere eius adumbrata opinione laetentur? Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Summum enĂ­m bonum exposuit vacuitatem doloris; Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.

Quis istud possit, inquit, negare?

Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Poterat autem inpune; Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum.

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.

Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Non est igitur summum malum dolor. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Quae sequuntur igitur? Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

At coluit ipse amicitias. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus.

Non prorsus, inquit, omnisque, qui sine dolore sint, in voluptate, et ea quidem summa, esse dico. Totum autem id externum est, et quod externum, id in casu est. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. ALIO MODO. Quis Aristidem non mortuum diligit? Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest.

Rationis enim perfectio est virtus; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Recte, inquit, intellegis.

Ut id aliis narrare gestiant?

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Comprehensum, quod cognitum non habet? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Prioris generis est docilitas, memoria; At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Facillimum id quidem est, inquam. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere.